Cechy Cechą charakterystyczną szkoły wileńskiej są wysokie i bardzo smukłe wieże, w których każda kondygnacja jest opracowana w odmienny sposób, a całość jest zwieńczona niewielką kopułką. Na każdej kondygnacji znajdował się wysoki i wąski otwór. Drugą cechą, rozwiniętą w późniejszym okresie, jest wycinanie w murze fantazyjnych w zarysie otworów okien i drzwi, która to cecha była też stosowana w północnych Włoszech oraz w Kalabrii i na Sycylii. Trzecią cechą szkoły było stosowanie skomplikowanych falowań ścian w szczytach i fasadach. Budowle wznoszono zazwyczaj na prostych rzutachZob.: Film dokumentalny "Barok Wileński" Włodzimierza Szpaka (1988)..
Realizacje Za pierwszą realizację szkoły uważa się kościół karmelitów Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Głębokiem (1730–1735). Następne to m.in.: kościół Świętego Ducha w Wilnie (II poł. XVIII w.) proj. J.K. Glaubitz kościół św. Katarzyny w Wilnie (1739-1743) J.K. Glaubitz cerkiew św. Trójcy w Wilnie i klasztor bazylianów, po 1748 r., bazylianów (J.K. Glaubitz) kościół św. Jakuba i Filipa i klasztor Dominikanów w Wilnie kościół Augustianów w Wilnie (poł. XVIII w.) kościół Misjonarzy w Wilnie (1751-1756), kościół św. Rafała w Wilnie proj. prawdopodobnie J.K. Glaubitz kościół Wszystkich Świętych i klasztor karmelitów w Wilnie (1733–1749) ks.