Powstanie tajmyrskie 1932 (ros. Таймырское восстание 1932) – antysowieckie wystąpienie zbrojne na Półwyspie Tajmyrskim wiosną 1932 r.

28 marca 1932 r. we wsi Wołoczanka na Półwyspie Tajmyrskim doszło do tzw. zjazdu kułackiego, w którym wzięło udział około 50 okolicznych chłopów na czele z W. Sotnikowem. Przegnali oni przedstawiciela miejscowych władz Krasnojarowa. 31 marca do Dudinki przybył I. Kudriaszow z poleceniem aresztowania W. Sotnikowa. 5 kwietnia we wsi Mironowskoje ponownie odbyło się chłopskie zebranie. Następnego dnia wybuchło powstanie zbrojne, na czele którego stanął wódz-szaman zamieszkujących te tereny Nieńców i Dołgan Roman D. Barchatow. Jego przyczyną było skonfiskowanie przez władze reniferów i kolektywizacja rolnictwa. Powstańcy aresztowali 3 miejscowych aktywistów partyjnych. Szefem sztabu powstańców został mianowany przewodniczący Wierchnie-Dołgańskiej Rady A. Popow, który rozkazał rozstrzelać aresztowanych działaczy sowieckich. 20 kwietnia do wsi Letowje przybyli na rozmowy z powstańcami sekretarz orkispołkoma I. Kudriaszow i jego zastępca W. Stiepanow. Zostali jednak aresztowani jako zakładnicy. Tego samego dnia powstańcy rozbili niewielki oddział wojskowy, ponosząc jednak duże straty. Z zemsty zabili zakładników.