Wprawdzie mennica poznańska w tym samym 1592 r., według takiego wzorca, wybiła dukaty koronne, jednak pochodzenia wyobrażeń stempla raczej należy dopatrywać się w mennictwie szwedzkim i rewelskim (talary z 1536 roku bite w Rewlu przez wielkiego mistrza Hermana von Bruggenei). Dukaty o typowym wyglądzie, bite w 1588 r., noszą jako znak menniczy liść, a z datą 1619 – liszkę. Wszystkie pozostałe nominały złote sygnowano lilijką.
W latach 1581–1621 mincmistrzami mennicy ryskiej byli: Martin Wulff (sprawował ten urząd już od 30 listopada 1571 r.), Heinirich Wulff (od września 1588 r.), Martin Wulff junior (od 1615 r.). Warto jednak zauważyć, że lilijką – znakiem mincerzy z rodziny Wulff sygnowano monety ryskie w latach 1571–1607, natomiast od 1609 do 1621 r. na monetach umieszczana była „liszka” (lis) – znak burmistrza Otto von Meppena.
Portugały z 1592 i 1617 r. oraz talar i 6-dukatówka z 1592 r. stanowią sporne emisje i niekiedy w XX i XXI w. nie są uznawane za monety ryskie.
Obieg pieniężny Moneta ryska emitowana według wzoru i stopy polskiej pod stemplem Stefana Batorego i Zygmunta III Wazy była pełnoprawnym środkiem obiegowym i płatniczym w całym państwie.