mały|Grób Felicjana Faleńskiego na cmentarzu Powązkowskim Felicjan Medard Faleński (ur. 5 czerwca 1825 w Warszawie, zm. 11 października 1910 tamże) – polski poeta, dramatopisarz, prozaik, tłumacz, działacz powstania styczniowego.

Choć często, ze względu na odniesienia do antyku oraz elegancję stylu, uważa się Faleńskiego za przedstawiciela parnasizmu, historycy literatury podkreślają, że jego twórczość wymyka się ścisłym klasyfikacjom.

Felicjan Faleński w pisanej przez siebie poezji dawał wyraz przekonaniu, że „jako człowiek i twórca urodził się nie w porę, jest nikomu niepotrzebny i skazany na zapomnienie”. W rzeczy samej, już od pierwszych wydań swoich tomów poetyckich spotkał się ze stanowczym odrzuceniem ze strony krytyki literackiej, która widziała w nim epigona romantyzmu, nie rozumiejącego problemów epoki, w jakiej tworzył. Poeta zmarł w zupełnym osamotnieniu, zanurzony w nastroju melancholii i mizantropii, przez ostatnie lata życia został zapomniany przez najbliższych przyjaciół, a nawet uznany za człowieka dawno już nieżyjącego.

Życiorys Był synem Józefa (historyka, autora podręczników, współpracownika Nikołaja Nowosilcowa) i Apolonii z domu Jeszko.