Budynek posadowiono na wysokim cokole a parter częściowo wycofano pod krawędź nawieszonych fasad, co wzmocniło wrażenie monumentalizmu. Długą elewację ożywiono wprowadzając na I piętrze podwojone okna oraz loggie co piątą oś okienną. Ostatnia elewacja została częściowo wycofana, a jej wysokość jest równa wysokości kopuły kościoła św. Aleksandra. Wejście do budynku według projektu miało prowadzić przez prześwit o pięciu przęsłach w parterze. W późniejszych latach prześwit ten oszklono, tworząc obszerny hall wejściowy.
Kwadratowy dziedziniec południowy przekryto kopułą z zatopionymi w betonie setkami luksferów, tworząc salę zebrań. W późniejszych latach w tej sali działało kino Pod Kopułą. Prostokątny dziedziniec północny pozostał otwarty.
Budynek był pierwszym gmachem rządowym zaprojektowanym i wybudowanym po II wojnie światowej w Warszawie. Od nazwiska szefa PKPG Hilarego Minca nazywano go zwyczajowo „Mincówką”.
W 2016 na fasadzie budynku odsłonięto tablicę upamiętniającą Grażynę Gęsicką.
Przypisy
Bibliografia Bohdan Garliński, Architektura Polska 1950–1951, Państwowe Wydawnictwa Techniczne Warszawa 1953
Budynek Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego w Warszawie Kategoria:Budynki biurowe w Warszawie Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1949 Kategoria:Plac Trzech Krzyży w Warszawie