Zespół klasztorny dominikanek w Piotrkowie Trybunalskim – zespół budynków klasztornych na Starym Mieście w Piotrkowie Trybunalskim. W skład zabytkowego zespołu wchodzą: budynek kościoła pw. Matki Bożej Śnieżnej, klasztor wsparty o średniowieczne mury miejskie oraz plebania. Fundatorką klasztoru była Katarzyna Warszycka.
Historia
Dominikanki sprowadziła do Piotrkowa z Sochaczewa w 1608 Katarzyna Warszycka. Pierwotnie w Piotrkowie osiadło siedem mniszek, na czele których stała przeorysza Beata Lelewska. Dominikanki od początku pobytu w Piotrkowie aż do 1864 zajmowały się jedynej w mieście i okolicy szkoły dla dziewcząt (z przerwą w latach 1797–1827, gdy szkoła została zlikwidowana przez władze pruskie).
Budowę zespołu klasztornego rozpoczęto w 1627. Od strony dzisiejszego Placu Kościuszki oparto go o mury miejskie Piotrkowa. Budynki zostały zniszczone w wyniku pożaru w 1648, a także w czasie potopu szwedzkiego. Odbudowę zespołu ukończono w 1673, zaś w 1685 poświęcono wyposażenie kościoła. W XVIII w. zespół klasztorny rozbudowano o stajnię i oficynę, dobudowano wieżę kościoła i podparto mur miejski skarpami.