– była elitarną szkołą przeznaczoną do kształcenia kadr dowódczych dla Cesarskiej Japońskiej Marynarki Wojennej. Powstała w Nagasaki, ale w roku 1866 przeniesiona została do Jokohamy, zaś trzy lata później do Tsukiji, na ówczesnych przedmieściach Tokio. Ostatecznie, w roku 1888, znalazła swą siedzibę w Etajima, koło Hiroszimy.
Studiujący tam podchorążowie pobierali naukę przez trzy lub cztery lata, a po końcowych egzaminach trafiali – jako kadeci-stażyści – na okręty, gdzie mieli dosłużyć się, w trakcie długich zazwyczaj rejsów oceanicznych, stopnia podporucznika.
Podstawową funkcją szkoły, zgodnie z zasadami intelektualizmu marynarki wojennej, było podnoszenie kwalifikacji intelektualnych w korpusie oficerskim. Podobnie jak w przypadku programu nauczania w Annapolis i Dartmouth, Etajima zapewniała japońskim podchorążym praktyczne zajęcia z inżynierii, artylerii i nawigacji. Podczas gdy od oficerów armii cesarskiej nie oczekiwano, że będą ludźmi światowymi, oficerów marynarki szkolono w kierunku większej kosmopolityczności, aby lepiej reprezentowali Imperium Japońskie za granicą. Osiągnięto to poprzez wprowadzenie obowiązkowej nauki języków obcych (w tym przypadku niemieckiego, angielskiego i francuskiego) dla wszystkich podchorążych marynarki wojennej w Akademii Etajima.