Przed wojną Samoloty Fairey Battle były systematycznie wprowadzane do dywizjonów bombowych RAF (ang. Squadron), począwszy od 63. Dywizjonu przezbrojonego z Hawker Audax w okresie między 20 maja a sierpniem 1937 roku. Do końca roku otrzymały je cztery dalsze dywizjony (w kolejności: 105, 226, 52 i 88), a w 1938 roku kolejne. Na koniec 1938 roku latało na nich 17 dywizjonów, w których znajdowały się 353 Battle (etatowo po 16 samolotów plus pięć zapasowych). Po reorganizacji i zwiększeniu wiosną liczby samolotów w dywizjonach, w przeddzień II wojny światowej 31 sierpnia 1939 roku latało na nich 15 dywizjonów, dysponujących 472 samolotami, przy etatowym stanie 24 samoloty plus 8 zapasowych (faktyczny stan był różny). Z tego 10 dywizjonów tworzyło 1 Grupę Bombową (No.1 Group), a pozostałe wchodziły w skład 2, a od września 6 Grupy, służącej jako jednostka szkolna i rezerwowa.
Kampania francuska 1939–40