Wyróżniano tylko jedną brytyjską wersję produkcyjną bombowca: Battle Mk I, jednakże stosowano w nich różne wersje silnika Merlin: I (pierwszych 136), II, III (większość samolotów) i V (nieliczne)Według , spotykane w źródłach z epoki i publikacjach oznaczenia Battle I, II, III i V, pochodzące od wersji silnika nie stanowiły oficjalnych oznaczeń samolotu – wszystkie wersje bombowe nosiły oznaczenie Mk I.. Miały one podobną moc, lecz wprowadzenie silników Merlin II zamiast pierwotnego Merlin I spowodowało znaczny wzrost niezawodności. Według niektórych publikacji, stosowano w małej liczbie także silniki Merlin IV. W 1937 roku dostarczono lotnictwu brytyjskiemu 81 Battle, w 1938 roku 337, a w 1939 roku 513. Ostatni seryjny Battle przekazano 2 września 1940 roku. W końcowym okresie produkcji produkowano także samoloty w wersji szkolnej oraz do holowania celów powietrznych. Wersja do holowania celów (Target Tug) powstała w lutym 1940 roku, lecz przebudowano też na nie część bombowców.