Karol Grünberg (ur. 23 marca 1923 w Drohobyczu, zm. 6 sierpnia 2012) – polski historyk XX wieku, profesor nauk humanistycznych, specjalizujący się w szczególności w problematyce stosunków niemiecko-radzieckich, radziecko-polskich oraz polsko-ukraińskich; autor książek dotyczących hitleryzmu oraz wielokrotnie wznawianych biografii Adolfa Hitlera.

Życiorys W 1941 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące w Drohobyczu. W latach 1941–1944 przebywał w Kafanie (ZSRR), gdzie pracował w kopalni miedzi.

W latach 1946–1950 pracował w redakcji czasopisma Nowe Drogi, a od 1950 do 1968 roku w Wyższej Szkole Nauk Społecznych w Warszawie. W 1951 roku ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim pod opieką Żanny Kormanowej. Doktorat uzyskał w 1958 roku w Instytucie Nauk Społecznych, tematem jego rozprawy były Stosunki między polską a rosyjską socjaldemokracją w latach 1900–1905, a promotorem Walentyna Najdus-Smolar. Habilitację uzyskał w 1968 roku w INS na podstawie rozprawy Polskie koncepcje federalistyczne 1864–1918.