Sekstet (łac. sex – sześć, ang. sextet, franc. sextuor, sextette, niem. Sextett, wł. sestetto) – dwuznaczne pojęcie muzyczne: zespół muzyczny sześciu osób; utwór muzyczny dla takiego zespołu, np. na sześć głosów lub instrumentów solowych.
Sekstety z instrumentami dętymi W XVIII w. divertimenta i serenady powstawały wprawdzie na różne obsady, lecz najczęściej na 3 pary dętych – głównie klarnetów (ew. obojów), rogów i fagotów, albo na kwartet smyczkowy i parę rogów (przykładem najbardziej ekscentryczny utwór Mozarta Ein musikalischer Spass KV 522). Ważne dla ewolucji gatunku były dwa sekstety Beethovena: trzyczęściowy Sekstet Es-dur op. 81b na kwartet smyczkowy i 2 rogi (ok. 1794) oraz czteroczęściowy Sekstet Es-dur op. 71 na 2 klarnety, 2 rogi i 2 fagoty (1796). W XIX wieku na sekstety komponowano stosunkowo rzadko. W XX wieku do klasycznej tradycji w oryginalny sposób nawiązał Leoš Janáček w suicie Mládi (Młodość) na sekstet dęty. Renesans sekstet przeżył jednak głównie dzięki neoklasykom, m.in. V. d’Indy, B. Martinů (Serenada nr 1), A. Roussel, F. Poulenc, J. Françaix (L’Heure du Berger).