– z historii uzbrojenia strzeleckiego ludowego Wojska Polskiego w latach 1945–1956. „Poligon”. 3(38)/2013, s. 70..
Karabin Maxima jest lub był stosowany przez żołnierzy armii ukraińskiej podczas walk po inwazji rosyjskiej.
Konstrukcje pochodne MT (Maxim-Tokariew) wz. 1925 – lekki karabin maszynowy z lufą chłodzoną powietrzem. Produkowany w latach 1926–1927 w liczbie 2450 egzemplarzy. Wycofany po wprowadzeniu do produkcji ręcznego karabinu maszynowego DP. PW-1 (Maxim-Nadaszkiewicz) wz. 1928 – lotniczy karabin maszynowy. Używany jako karabin maszynowy pilota (np. w samolotach myśliwskich I-15bis). Produkowany w latach 1926–1940 w liczbie 17 800 egzemplarzy.
Opis konstrukcji thumb|Maxim wz. 1910 Ciężki karabin maszynowy Maxim wz. 1910 był zespołową bronią samoczynną. Zasada jego działania oparta była na krótkim odrzucie lufy. Ryglowanie układem kolankowo-dźwigniowym. Mechanizm spustowy umożliwiał tylko ogień ciągły. Zasilanie taśmowe (taśma ciągła, parciana). Przeładowanie obrotową rączką zamkową. Maxim wz. 1910 posiadał lufę niewymienną, chłodzoną wodą, zakończoną odrzutnikiem. Przyrządy celownicze składały się z muszki stałej i nastawnego celownika ramkowego. Wyposażony był w podstawę kołową konstrukcji Sokołowa z tarczą ochronną.
Przypisy
Bibliografia
Maxim wz.1910 Kategoria:Radziecka broń strzelecka II wojny światowej Kategoria:Broń systemu Maxima