thumb|Mapa struktury użytkowania ziemi w Rumunii (1970 rok): zielony – lasy błękitny – mokradła, delty rzek pomarańczowy – uprawa zbóż (głównie pszenicy i kukurydzy, buraków cukrowych, słoneczników liliowy – winnice i sady żółty – zróżnicowane uprawy, pastwiska brązowy – uprawy ogrodnicze Struktura użytkowania ziemi – udział charakterystycznych, jednoznacznie zidentyfikowanych form zagospodarowania gruntu w całkowitej powierzchni obszaru, podlegającego analizie tej struktury. Jest ona uwarunkowana zarówno czynnikami naturalnymi terenu (m.in. klimat, stosunki wodne, rzeźba terenu), jak również warunkami gospodarczymi (m.in. industrializacja, typ działalności rolnej).
Klasyfikacja użytków zależy od informacji, jakie zamierza się uzyskać. Wyróżnia się od kilku do nawet kilkudziesięciu różnego rodzaju form użytkowania ziemi. Jej analizę przeprowadza się m.in. na potrzeby opracowywania planów przestrzennego zagospodarowania konkretnego obszaru, np.: miasta, jednostki samorządu terytorialnego, regionu lub dla realizacji zadań z zakresu ewidencji gruntów i budynków.