Krytycy znowu wychwalali Strausa: Nareszcie coś nowego – dzieło pełne humoru i dramatycznej siły, W tej muzyce, nawet każda nutka się śmieje. I znowu grano operetkę przy pustej sali. Rideamus napisał kolejne świetne libretto, Straus, co rzadko zdarza się w muzyce, stworzył następną komiczną partyturę i znowu doznali porażki. Rozeszli się więc i każdy zwrócił się ku innym celom.
Czar walca thumb|280px|Afisz Czaru walca Następne libretto Czar walca (Ein Walzertraum) napisał dla Strausa inny przyjaciel z „Café Passage” Leopold Jacobson (1875-1944) przy współudziale Hansa Feliksa Dörmanna. Pomysł libretta nasunęła Jacobsonowi praca Hansa Müllera Buch der Abenteuer. Utwór opowiadał o księżniczce Helenie, córce i następczyni tronu księcia Flausenthurnu, która podczas pobytu w Wiedniu zakochała się w lekkoduchu, dziarskim poruczniku Niki. Pomimo dezaprobaty dworu Helena poślubia porucznika, który traktuje małżeństwo jako żart. Kiedy dociera do niego, że istotnie powierzono mu rolę księcia, potrzebnego tylko dla podtrzymania dynastii, oburzony wymyka się w noc poślubną z pałacu i idąc za dźwiękami walca, dobiegającymi z parku, bawi się całą noc z żeńską orkiestrą przybyłą z Wiednia.