Dzieło charakteryzuje się wykorzystaniem różnych materiałów. Oczy, wykonane z dbałością o detal, zostały wyrzeźbione z magnezytu (węglanu magnezu), kryształu górskiego i stopu miedzi z arszenikiem. Brodawki sutkowe wykonano z drewna.
Odkrycie i datowanie rzeźby Rzeźba została odkryta 19 listopada 1850 przez francuskiego archeologa, historyka i egiptologa Auguste'a Mariette'a w Serapeum koło Sakkary, niedaleko tamtejszej Alei Sfinksów. Nie zachował się do dziś oryginalny zapis badacza z informacjami o odkryciu, jedynie pośmiertnie opublikowano dokument dotyczący jego odkryć. Stąd też nie wiadomo, w którym dokładnie miejscu odnaleziono Siedzącego skrybę. Nieznana jest także tożsamość wyrzeźbionej postaci. Zapis na półokrągłym cokole poświadcza o wykonaniu dzieła z większego kawałka skały. Charakterystyczne upozowanie postaci dało powód do przypuszczeń, że skryba mógł być związany z rodziną królewską lub najbliższym otoczeniem władcy.