wznowione 1981). Natomiast Wilbur Knorr, w swej szczegółowej analizie dorobku Greków przed Euklidesem, stwierdził, że główna część Elementów, jeśli nie całość, była osiągnięciem poprzedników Euklidesa (W.R. Knorr, The ancient tradition of geometric problems, Birkhäuser, Boston, 1986). Wyraźnie np. widać, że księgi arytmetyczne VII–X pochodzą z innego źródła niż I–VI, a księgi stereometryczne z jeszcze innych..
Od starożytności, przez średniowiecze, aż do końca XIX wieku Elementy należały do kanonu nauczania matematyki i do dziś mogą uchodzić za wzór ścisłości i zwięzłości matematycznej wypowiedzi.
Elementy były wielokrotnie komentowane, poprawiane i wydawane. Ważnego ujednolicenia i uproszczenia dzieła dokonał w IV wieku Teon z Aleksandrii. Na jego pracy opierały się wszystkie późniejsze tłumaczenia i edycje, aż do odkrycia w 1808 w Bibliotece Watykańskiej innego greckiego rękopisu, wcześniejszego od wersji Teona. W VIII wieku pojawiły się przekłady arabskie, zaś w XII Adelard z Bath dokonał na ich podstawie pierwszego tłumaczenia Elementów na łacinę. Autorem kolejnego ujednolicenia był Federico Comandino, a jego wersja, oparta na tekstach arabskich, ukazała się w roku 1572. Nieco wcześniej (w 1505 roku) pojawiło się, również łacińskie, tłumaczenie wersji Teona.