Po wojnie nadal zajmował się przemysłem cukrowniczym, należąc w nim do najbardziej wpływowych osób, pełniąc m.in. funkcję prezesa Za­rządu Warszawskiego Towarzystwa Fabryk Cukru. W okresie II Rzeczypospolitej zaliczany był do wąskiego grona oligarchii finansowej. Po zamachu majowym przeszedł na pozycje sanacyjne. W 1928 został senatorem z listy BBWR z woj. łódzkiego.

Został prezesem Związku Cukrowników byłego Królestwa Polskiego oraz Amerykańsko-Polskiej Izby Handlowo-Przemysłowej w Polsce (1921-)Bogusław Winid: „Ameryka” - pierwsze polskie czasopismo poświęcone Stanom Zjednoczonym (1923–1925), Kwartalnik Historii Prasy Polskiej 27/2, s. 61.

Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 300-4-4,5,6).

Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (9 listopada 1931) „za zasługi na polu odbudowy i rozwoju polskiego przemysłu”. Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (30 kwietnia 1925)M.P. z 1925 r. nr 102, poz. 434 „za pracę nad rozwojem przemysłu rodzimego”.

Przypisy

Bibliografia Massalski A., Szczepański J., Słownik biograficzny zasłużonych nauczycieli i wychowanków. I Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, Kielce 2010, s. 124.

Linki zewnętrzne

Publikacje J.