Stosuje się następujące zasady przeliczania punktów na oceny: od 291–300 pkt – ocena celująca 241–290 – ocena bardzo dobra 201–240 – ocena dobra 161–200 – ocena dostateczna 121–160 – ocena dopuszczająca mniej niż 121 – ocena niedostateczna. Oznacza to, że gdy uczeń w I trymestrze uzyskał z języka polskiego 220 pkt/300, to w ‘normalnej’ szkole otrzymałby 4.
Zasadą ustaloną w eksperymencie jest to, że nie ma możliwości zmiany punktacji w trakcie okresu. Twórcom eksperymentu (mgr Joannie Andrzejewskiej i dr Stefanowi Bulandzie) chodziło o stworzenie warunków i motywacji do zdobywania wiedzy w sposób systematyczny. W dotychczas stosowanym systemie okresem wzmożonej mobilizacji do nauki był ostatni okres lub w najlepszym przypadku ostatni rok realizacji przedmiotu. Autorzy eksperymentu, na podstawie własnych doświadczeń pedagogicznych uznali, że powtarzanie klasy i wszystkich przedmiotów obowiązujących w planie nauczania dla danej klasy nie daje pożądanych rezultatów. Uczeń nie uzyskuje w końcowej klasyfikacji wyższych stopni i nie jest to mobilizacja do lepszej i bardziej systematycznej pracy. Uczeń powtarzający kurs zostaje warunkowo promowany. Realizuje wszystkie przedmioty zgodnie z planem nauczania, powtarzając tylko ten, z którego otrzymał ocenę niedostateczną.