Działalność parlamentarna 16 maja 1990 roku został deputowanym ludowym do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR XII kadencji (od 19 września 1991 roku – Rady Najwyższej Republiki Białorusi) z Niekrasowskiego Okręgu Wyborczego Nr 35 w mieście Mińsku. Na początku czerwca 1990 roku został wiceprzewodniczącym Grupy Deputackiej BNF (od 16 lipca pod nazwą Opozycja BNF). Pełnił funkcję przewodniczącego Czasowej Komisji Rady Najwyższej ds. Badania Faktów Wykorzystania Psychiatrii w Celach Politycznych i Represyjnych, wiceprzewodniczącego Komisji Rady Najwyższej ds. Rozwoju Przemysłu, Energetyki, Transportu, Łączności i Informatyki. Od 20 lipca 1990 roku wchodził w skład Komisji Konstytucyjnej. Był również członkiem tzw. Gabinetu Cieni Opozycji BNF. Pełnił w nim funkcję premiera.
Brał udział w opracowaniu i przyjęciu Deklaracji o Państwowej Suwerenności Białorusi oraz przygotowaniu projektów ustaw na nadzwyczajnej sesji Rady Najwyższej 24–25 sierpnia 1991 roku, w czasie której ogłoszono niepodległość Białorusi.