metody wielokrotnych wariantów, reprezentuje rodzinę tekstualną Kx (standardowy tekst bizantyjski) w Łukaszu 1, natomiast w Łukaszu 10 oraz Łukaszu 20 należy do rodziny Πa.
Pomimo iż dominuje element rodziny Π, zazwyczaj rękopis nie jest klasyfikowany jako członek tej rodziny, ponieważ ma dość dużo elementów rodziny Kx. Zawiera wiele unikalnych wariantów.
W niektórych partiach tekst jest zgodny z najstarszymi uncjalnymi kodeksami jak: Vaticanus, Kodeks Efrema, Kodeks Bezy, Kodeks Cypryjski, Regius, Kodeks Kampiański oraz Codex Dublinensis.
W Mateuszu 1,6 nie posiada frazy ο βασιλευς, podobnie jak w rękopisach Papirus 1, Sinaiticus, Vaticanus, 036, f1, f13, 700. Wariant rękopisu uważany jest za poprawny przez współczesnych krytyków tekstuNA26, s. 1..
W Marku 13,27 zawiera niezwykły dodatek (aniołów z wielką trąbą), wariant ten zaczerpnięty został z paralelnego tekstu w Mateuszu 24,31 i nie występuje w żadnym innym rękopisie.
Mt 1,10 – Αμως (jak א, B, C, Γ, Δ, Θ, f1, 33), większość rękopisów przekazuje Αμων (L, W, f13, tekst bizantyjski, Textus receptus). Mt 5,16 – ιδωσιν υμων τα καλα εργα ] ιδωσι τα καλα υμων εργα Mt 7,13 – εισερχομενοι ] ερχομενοι Mt 7,14 – τι ] οτι Mt 26,7 – βαρυτιμου ] πολυτιμου Mk 8,7 – ειπεν ] ειχεν