Większość rękopisów ma διεγερθεις – C³, D, L, W, 087, f13 oraz rękopisy tekstu bizantyńskiego.
W Ewangelii według Mateusza 1,25 wspiera wariant υἱὸν (syn) – א, B, Z, 071, f1, f13, 33. Większość rękopisów przekazuje: τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον (jej pierworodny syn) – C, D, K, L (brak αὐτῆς), W, Δ, Π, 28, 565, 700, 892, 1009, 1010, 1071, 1079, 1195, 1216, 1230, 1241, 1242, 1365.
Historia Wydawcy fragmentu ocenili czas powstania na V albo VI wiek (ze względu na średnią wielkość liter oraz pochylenie liter). Obecnie datowany jest przez Instytut Badań Tekstu Nowego Testamentu również na V lub VI wiek.
Rękopis prawdopodobnie powstał w Egipcie. Znaleziony został przez Grenfella i Hunta na początku XX wieku. Na liście rękopisów znalezionych w Oksyrynchos figuruje na pozycji 401. Tekst wydany został przez odkrywców kodeksu w roku 1903. Wydawcy zauważyli pokrewieństwo tekstualne z Kodeksem Synajskim, porównali też jego tekst z tekst Westcotta i Horta oraz z Textus receptus, wyliczając zachodzące różnice.
W 1908 roku Caspar René Gregory dał mu siglum 071.