W 1990 roku został wybrany na deputowanego ludowego do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR z Żodzińskiego-Autozawodzkiego Okręgu Wyborczego Nr 86. Wchodził w skład trzech komisji parlamentarnych: Komisji Rady Najwyższej ds. Rozwoju Przemysłu, Energetyki, Transportu, Łączności i Informatyki, Czasowej Komisji Rady Najwyższej ds. Przywilejów oraz Komisji Konstytucyjnej (od 20 lipca 1990). Był również członkiem tzw. Gabinetu Cieni Opozycji BNF. Wchodził tam w skład komisji do walki z korupcją.
Brał udział w opracowaniu i przyjęciu Deklaracji o Państwowej Suwerenności Białorusi oraz przygotowaniu projektów ustaw na nadzwyczajnej sesji Rady Najwyższej 24–25 sierpnia 1991 roku, w czasie której ogłoszono niepodległość Białorusi.
Współautor Koncepcji przejścia Białoruskiej SRR na gospodarkę rynkową (jesień 1990), Głównych kierunków reform dla wyjścia z kryzysu – przedwyborczej platformy ekonomicznej BFL "Odrodzenie" (wiosna 1995) i szeregu projektów ustaw.