Andriej Aleksandrowicz Bertels-Mieńszoj, ros. Андрей Александрович Бертельс-Меньшой (ur. w 1904 w Sankt Petersburgu, zm. w lutym 1989 w Pelotas) – rosyjski wojskowy, biały emigrant, oficer Rosyjskiego Korpusu Ochronnego, a następnie Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji podczas II wojny światowej, naukowiec-entomolog, publicysta.
Uczył się w Korpusie Paziów. Po rewolucji październikowej 1917 udał się nad Don, gdzie w wieku 15 lat wstąpił do nowo formowanej Armii Ochotniczej. Służył w kawalerii jako zwiadowca. Następnie został odkomenderowany do połtawskiego korpusu kadetów, a potem krymskiego korpusu kadetów. W poł. listopada 1920 r. ewakuował się wraz z wojskami Białych z Krymu do Gallipoli. Na emigracji zamieszkał w Królestwie SHS. W 1922 r. ukończył reaktywowany krymski korpus kadetów, a następnie nikołajewską szkołę kawaleryjską w Białej Cerkwi. Został kornetem 12 Achtyrskiego Pułku Huzarów. Studiował rolnictwo na uniwersytecie w Belgradzie. Pracował w ministerstwie robót publicznych. Był członkiem Rosyjskiego Sokoła w Zemunie. Po zajęciu Jugosławii przez wojska niemieckie w kwietniu 1941 wstąpił 12 września do nowo formowanego Rosyjskiego Korpusu Ochronnego. Służył w szwadronie kawalerii, ale wkrótce mianowano go komendantem więzienia Korpusu pod Belgradem. 20 stycznia 1942 r.