Syndykat Polskich Hut Żelaznych (także Syndykat Polskich Hut Żelaza) – działający w latach 1926–1939 kartel, zrzeszający większość czynnych wówczas w Polsce hut żelaza. Jego siedziba mieściła się w Katowicach.
Historia Po 1922 roku, wraz z włączeniem części Górnego Śląska do Polski, w przemyśle doszło do dużych zmian własnościowych, w wyniku których huty po polskiej części regionu musiały szukać zbytu na nowym polskim rynku. Za sprawą inflacji i wojny celnej z Niemcami zakłady hutnicze były w coraz gorszym stanie i tym celu właściciele górnośląskich przedsiębiorstw postanowili powołać organizację mającą skonsolidować producentów i odnaleźć dla nich rynki zbytu. Nie zgodzili się natomiast na przystąpienie do Związku Polskich Hut Żelaznych, który zrzeszał zakłady terenów dawnego Królestwa Polskiego.
Syndykat Polskich Hut Żelaznych został powołany w styczniu 1926 roku. Powstała jedna z potężniejszych organizacji gospodarczych w Polsce, która skupiała wówczas 13 spośród 15 czynnych hut, a jej pierwszym przewodniczącym rady nadzorczej został Józef Kiedroń, minister handlu i przemysłu w rządzie Władysława Grabskiego.