Pod koniec XVIII w. zaczęły narastać antagonizmy między Kozakami uralskimi a państwem. Kozacy utrzymywali się głównie z rybołówstwa i zatrzymywania dla siebie części podatków. To właśnie spór o wysokość należności był kością niezgody. Petersburg twierdził, iż Kozacy zagarniają za dużą część podatków, i w 1772 wysłała na ich ziemię komisję, na czele której stał generał von Traubenberg. Kozacy wdali się w spór z przedstawicielami komisji i doszło do zabójstwa von Traubenberga i buntu Kozaków. Wykorzystał to Jemieljan Pugaczow, który przybył nad Jaik, podając się za cudownie ocalałego cesarza Piotra III. Miejscowi Kozacy natychmiast go poparli, stając się siłą napędową powstania Pugaczowa, które wybuchło w 1773 r. Upadło ono już rok później, Pugaczowa pojmano, a na jego zwolenników spadły surowe represje. Mimo to Kozaczyzna uralska przetrwała i ponownie znalazła się na służbie państwowej.
Kozackie Wojsko Uralskie brało udział w wyprawie Aleksandra Suworowa do Włoch i Szwajcarii w latach 1799–1800, wojnach rosyjsko-tureckich, w tłumieniu powstania listopadowego, w walkach przeciwko Napoleonowi Bonapartemu i w wojnie krymskiej.
Przypisy
Kategoria:Kozacy uralscy