Dark ambient – podgatunek muzyki postindustrialnej, który wyłonił się w połowie lat 80. XX wieku.
Gatunek czerpie przede wszystkim z muzyki ambient i charakteryzuje się mrocznymi burdonami, dysonansowymi tonami oraz ciemną, monumentalną lub inspirowaną katakumbami atmosferąChoć jest to w większości gatunek elektroniczny, artyści często wykorzystują sample z tradycyjnych instrumentów oraz stosują półakustyczne techniki nagraniowe.
Charakterystyka Dark ambient często składa się z ewoluujących, dysonansowych współbrzmień burdonów i rezonansów, niskoczęstotliwościowych pomruków oraz dźwięków mechanicznych, niekiedy uzupełnianych gongami, rytmami perkusyjnymi, czuryngami, zniekształconymi głosami oraz innymi tzw. found sounds (dźwiękami znalezionymi), często przetwarzanymi do tego stopnia, że pierwotne źródło nagrania staje się nierozpoznawalne. Przykładowo, całe utwory mogą być oparte na nagraniach radioteleskopowych (np. Arecibo – Trans-Plutonian Transmissions), gaworzeniu noworodków (np. album Nocturnal Emissions – Mouths of Babes) czy dźwiękach rejestrowanych mikrofonami kontaktowymi na przewodach telegraficznych (np. Alan Lamb – Primal Image).