Język tindyjski (nazwa własna Ъидараб миц̄и, ros. тиндинский язык) – jeden z niewielkich języków kaukaskich, używany przez Tindów. Należy do języków andyjskich w zespole awaro-didojskim, tworzącym podgrupę wśród języków dagestańskich w grupie północno-wschodniej (nachsko-dagestańskiej) języków kaukaskich.
Jest blisko spokrewniony z językami czamalalskim i bagulalskim.
Według danych z 2010 r. posługuje się nim 2150 osób. W 2007 r. oszacowano, że ma 4–6 tys. użytkowników.
Dane o liczbie osób posługujących się tym językiem znacząco różnią się w zależności od źródeł. Według statystyk z 1926 r. języka tego używało 3812 osób; później Tindowie uznawani byli za odłam Awarów i tak też zapisywani podczas kolejnych spisów powszechnych. Szacunki z roku 1958 mówiły o ok. 5 tys. użytkowników języka, natomiast późniejsze źródła podają rozbieżne dane – od 10 tys. osób w niektórych encyklopediach, przez liczbę 6693 osób (2000 r.), po liczbę 44 osób, ustaloną podczas spisu powszechnego na terenie Federacji Rosyjskiej w 2000 r. Istnieje podejrzenie, że Tindowie stali się ofiarami manipulacji władz Dagestanu, a dane zostały sfałszowane.