Weiss przyznał, że partie gitarowe Cantrella, nawiązujące do stylu funk metalowego, brzmią, „jakby to były prawdziwe rogi”. W jego ocenie utwór jest „zbyt zabawny jak na tradycyjne wydanie Alice”, pełen „zjeżdżalni i drabin, jak jazzowy wstęp”, a Staley próbuje fałszywego falsetu w stylu Ohio Players. W swym podsumowaniu stwierdził, że „ten łatwy do nucenia utwór […] należy do konkursu best of gdzieś pomiędzy «Would?» i «No Excuses»”. Jordan Babula na łamach „Teraz Rocka” określił kompozycję mianem „ekscytującej” i „solidnej”.

Wydanie „Fear the Voices” został premierowo opublikowany, siedem lat po nagraniu, jako singel promocyjny na nośniku CD (nr kat. CSK 43740) w 1999 przez wytwórnię Columbia. Był zapowiedzią dla retrospekcyjnego box setu kompilacyjnego Music Bank (1999). Trafił na niego z „Lying Season”, innym odrzutem ze ścieżki dźwiękowej do Samotników (1992) i płyty Dirt (1992). Przy okazji premiery wspomnianego wydawnictwa Starr zwrócił się z prośbą do Johna Brandona – dziennikarza lokalnej stacji telewizyjnej – o pomoc w realizacji teledysku, na który miały złożyć się materiały z jego prywatnej kolekcji dwudziestu pięciu kaset wideo z czasów, kiedy to był członkiem zespołu.