Na tym stanowisku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku. Wiosną 1932 roku mianowany został zastępcą dowódcy 10 pułku piechoty w Łowiczu. W październiku 1935 został przeniesiony do Sztabu Głównego. Następnie na stanowisku I zastępcy dowódcy 65 pułku piechoty w Grudziądzu. W trzeciej dekadzie sierpnia 1939 roku, po przeprowadzeniu mobilizacji alarmowej, pozostał w pułku.
W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził 65 pułkiem piechoty. Na czele tego pułku walczył w bitwie nad Bzurą. 18 września 1939 roku w Ruszkach został ciężko ranny, po czym został odtransportowany do Kutna. W niemieckiej niewoli przebywał w Oflagu IX B Weilburg.
Był żonaty z Kazimierą z Maykowskich (1894–1977), z którą miał troje dzieci: Barbarę (ur. 1920), Andrzeja (ur. 1922) i Ewę (ur. 1929). Barbara ps. „Basia” w czasie okupacji niemieckiej i w powstaniu warszawskim była łączniczką w Oddziale „Dysk”.
Zmarł w 1965 i został pochowany na cmentarzu Czerniakowskim w Warszawie (sektor 4-A-8).
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – 4 listopada 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Srebrny Krzyż Zasługi – 16 marca 1928 „za zasługi na polu organizacji wojska”M.P. z 1928 r. nr 65, poz.