Leimbach, wychowany na wzorcach berlińskich, stosuje w swoich kamienicach rozwiązania propagowane przez Paula Mebesa i Alberta Geßnera – berlińskich architektów tworzących wtedy nową koncepcję domu mieszkalnego, bez dekoracji sztukatorskich. Architekt dostosował je do potrzeb poznańskich odbiorców, wzbogacając stosowane środki architektoniczne o dekoracyjną grę użytych materiałów budowlanych, zwłaszcza drewna. Projekty Leimbacha publikowane były w Ostdeutsche Bauzeitung i potem powielane w innych miastach.
Wybrane budynki Oprócz wymienionych wyżej projektów budynków administracyjnego i wioślarskiego, do poznańskich realizacji architekta należą: dom inżyniera Louisa Rakowa – ul. Następcy Tronu (Górna Wilda) 90c (1910) – po publikacji projektu stał się wzorcem dla wielu innych budynków w Niemczech dom przy ul. Różanej 11 (1911) dom przy ul. Bittera (Wierzbięcice) 41 (1911) zespół mieszkalny przy ul. Karwowskiego (1912–1913) dom przy ul. Małgorzaty (Przemysłowa) dawny nr 51 (1913) dom przy ul. Bittera 15 (1913) oraz 19 i 43 (1914), a także 21 dom przy ul. Nollendorfa (Jackowskiego, Jeżyce) 17 (1914) kamienica na skrzyżowaniu ulic Poznańskiej i Jeżyckiej, Dom urzędniczy przy ul. Łukaszewicza (1912-1913) kamienice urzędnicze przy ul. Śniadeckich (domniemanie, być może autorem był Max Biele).
Bibliografia
Kategoria:Niemieccy architekci Kategoria:Architekci związani z Poznaniem