Od 2004 r. na stanowisku zastępcy, a następnie dyrektora Departamentu Polityki Zbrojeniowej MON. Nadzorował restrukturyzację i konsolidację Wojskowych Przedsiębiorstw Remontowo-Produkcyjnych oraz Jednostek Badawczo-Rozwojowych podległych MON. W relacjach z NATO i Unią Europejską pełnił funkcję Narodowego Dyrektora ds. Badań i Technologii, zastępcy Narodowego Dyrektora ds. Uzbrojenia oraz Krajowego Punktu Kontaktowego Europejskiej Agencji Obrony. Główny negocjator ze strony Polski „Międzyrządowego reżimu stymulującego konkurencyjność Europejskiego Rynku Obronnego”. Odegrał kluczową rolę w tworzeniu priorytetowego dla EDA pilotażowego Programu Wspólnych Badań Naukowych w zakresie ochrony wojsk – tzw. inicjatywy Solany, Wysokiego Przedstawiciela UE ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, zwiększenia poziomu i efektywności finansowania prac badawczych UE w obszarze obronności.

Kierował grupą roboczą, w zespole realizującym pierwszy w Polsce Strategiczny Przegląd Obronny, która przygotowała ocenę stanu oraz propozycje strategicznych rozwiązań w obszarze materialnych podstaw funkcjonowania Sił Zbrojnych RP. Reprezentował MON w międzyresortowych zespołach przygotowujących strategie rozwoju polskiego przemysłu obronnego.