Zespół z Nowej Szkocji nie oddał tytułu mistrzyń Kanady przez kolejne trzy lata. W finałach Sherry Anderson, Cathy Cunningham i Marie-France Larouche nie udało się pokonać Jones. W tym okresie drużyna utrzymywała również wysokie rezultaty w rywalizacji międzynarodowej, w każdym z występów w latach 2002–2004 wychodziła z Round Robin. W 2002 Kanadyjki przegrały półfinał ze Szkocją (Jackie Lockhart) oraz mały finał z Norwegią (Dordi Nordby) i pozostały bez medalu. Jako gospodyni turnieju w 2003 Jones zrewanżowała się Nordby w półfinale. W ostatnim meczu Kanadyjki nie zdołały pokonać Amerykanek (Debbie McCormick) i wynikiem 3:5 zdobyły srebrne medale. Rok później Kanadyjki ponownie znalazły się w finale, jednak tym razem wysoko pokonały Norweżki (Nordby) i zespół Jones uzyskał swój drugi tytuł mistrzyń świata.
Na Scott Tournament of Hearts 2005 zespół spisywał się już gorzej, został ostatecznie wyeliminowany w tie-breaker przez Sandy Comeau z Nowego Brunszwiku. Drużyna zdołała po roku awansować jeszcze do półfinałów, gdzie przegrała 4:10 z Jennifer Jones (Team Canada)2006 Scott Tournament of Hearts.. Po sezonie 2005/2006 doświadczona ekipa Colleen Jones rozpadła się.