Maciej Menius (także: Meinius, Meyne, ur. w 1544 w Gdańsku, zm. 3 czerwca 1601 w Królewcu) – polsko-niemiecki uczony: matematyk, astronom, kalendariograf, bibliotekarz i mierniczy.

Życiorys Syn Jerzego i Agnieszki, urodził się w kupieckiej rodzinie luterańskiej. 20 października 1558 zapisał się na Uniwersytet w Wittenberdze. Był uczniem F. Melanchtona i V. Winshemiusa, bliskich współpracowników Lutra. Studiował na koszt gdańskiej Rady Miejskiej.

We wrześniu 1570 otrzymał tytuł magistra filozofii. Od 1569 bezskutecznie prosił gdańską Radę Miejską o przyznanie mu stanowiska profesora lub o środki na dalszą naukę. W 1571 lub 1572 zamieszkał w Zgorzelcu (Görlitz), gdzie ożenił się z Klarą Weidener, córką burmistrza. Daniel Hermann napisał wiersz z okazji ich ślubu.

W Zgorzelcu Menius wydawał kalendarze własnym nakładem. Pierwszy kalendarz na 1572 przesłał Radzie Miejskiej Gdańska. Później nakładem własnym wydał znakomity podręcznik gnomoniki Bartłomieja Scultetusa pt. Gnomonice de solariis (Zgorzelec 1572). W 1572 obserwował nową gwiazdę, której poświęcił okolicznościową rozprawę, znaną tylko z późniejszych wzmianek. Nie zachowała się również praca Meniusa o Księżycu z 1576.