Rosyjskie drużyny oficerskie na Ukrainie – ochotnicze oddziały wojskowe złożone z rosyjskich oficerów w armii Hetmanatu pod koniec 1918 r.
Po przejęciu władzy na Ukrainie przez hetmana Pawło Skoropadskiego pod koniec kwietnia 1918 r., w różnych miastach, a zwłaszcza w Kijowie, zebrały się duże ilości oficerów b. armii carskiej, którzy zbiegli z terenów zajętych przez bolszewików. Do lata 1918 r. w Kijowie znalazło się ok. 50 tys. oficerów, w Odessie – ok. 20 tys., w Charkowie – ok. 12 tys., w Jekaterynosławiu – ok. 8 tys. W Charkowie powstała organizacja oficerska, która sformowała batalion, liczący ok. 1 tys. ludzi. W rezerwie pozostawało ok. 2 tys. oficerów. W Kijowie z tamtejszych oficerów rozpoczęto formowanie Specjalnego Korpusu gen. Bujwida i Mieszanego Korpusu gen. Lwa N. Kipriczewa Gwardii Narodowej. W poszczególnych miastach powstawały drużyny oficerskie (np. Ochotniczy Starobielski Oddział Oficerski). Największa drużyna w sile pułku piechoty istniała w Kijowie. Wchodziły one w skład sił zbrojnych Hetmanatu na zasadzie oddziałów sojuszniczych. Pełniły zadania ochronne, ale faktycznie ich rolą była samoobrona. Po wybuchu powstania petlurowskiego w poł. listopada, tworzenie obu korpusów zostało przyśpieszone.