Tadeusz Ludwik Lubicz-Niezabitowski ps. „Żarski” (ur. 22 maja 1896 w Leżajsku, zm. 26 listopada 1952 w Londynie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 22 maja 1896 w Leżajsku, w rodzinie Waleriana i Jadwigi z Przybylskich. Był bratem Czesława Szczęsnego ps. „Lubicz” (1893–1970), majora administracji inżyniera Wojska Polskiego, odznaczonego Krzyżem Niepodległości.. W 1907 ukończył szkołę powszechną w Tarnobrzegu. Od lutego 1911 do października 1912 należał do tajnej organizacji niepodległościowej „Związek Jastrzębi”, który pozostawał pod wpływem i opieką Związku Walki Czynnej. Następnie do sierpnia 1914 był członkiem Związku Strzeleckiego.
W czasie I wojny światowej, od 6 sierpnia 1914 walczył w Legionach Polskich. Był oficerem 1 pułku piechoty Legionów Polskich w składzie I Brygady. 15 grudnia 1915 został mianowany chorążym. Pięć dni później w c. k. Gimnazjum w Mielcu, razem z Janem Światkowskim, zdał egzamin i otrzymał świadectwo dojrzałości. 1 listopada 1916 został mianowany podporucznikiem piechoty. Po kryzysie przysięgowym, jesienią 1917 został wcielony do armii austriackiej i wysłany na front włoski. Jesienią 1918 chorował na malarię i przebywał w Wiedniu, gdzie rozpoczął studia uniwersyteckie.