Patronem okrętu został komodor Alexander Scammel Wadsworth (1790–1851), oficer US Navy z wojny amerykańsko-brytyjskiej.
W przeciwieństwie do innych okrętów typu Tucker, mających różne układy turbin parowych i silników parowych, „Wadsworth” został zaprojektowany według układu, który stał się prototypem dla innych okrętów – składającego się z dwóch turbin parowych Curtisa. Według Conway’s All the World’s Fighting Ships, 1906–1921 projekt miał znaczący wpływ na projekty amerykańskich niszczycieli powstałe po 1915 roku. Planowano, że po zainstalowaniu turbiny mogły wygenerować moc 17 500 shp i rozpędzić okręt do prędkości 29,5 węzła. Okręt jednak osiągnął na próbach prędkość 30,67 węzła przy 16 100 shp i wyporności 1050 długich ton. System przekładni obniżył ilość obrotów śrub do 460 na minutę, co znacznie poprawiło wydajność pracy układu napędowego. Zapas paliwa wynoszący 326 ton pozwalał osiągnąć zasięg 5640 mil przy prędkości 16 węzłów.