Narzeczona z Lammermoor () – powieść historyczna Waltera Scotta wydana w 1819 w Edynburgu, w trzeciej części Opowieści mojego gospodarza (Tales of My Landlord); powieść na język polski przetłumaczyła Krystyna Tarnowska (1961).
Fabuła powieści jest osadzona w Szkocji na przełomie XVII–XVIII wieku. Ukazuje bogate tło narodowe i społeczne; w Narzeczonej z Lammermooru ważną rolę pełnią opisy kultury i zwyczajów narodowych. Jest to historia tragicznej miłości Edgara, pana Ravenswood, i Lucy Ashton, córki jego wroga Sir Williama Ashtona.
Na podstawie powieści powstało libretto opery Łucja z Lammermooru (1835) Gaetano Donizettiego.
Okoliczności powstania Powieść powstawała w pierwszej połowie 1819 roku w czasie nawrotu nękających autora po osiem godzin z rzędu kurczów i wymiotów, których bolesności nie było w stanie złagodzić ani opium, ani aplikowane w dużych ilościach laudanum. Pisarz żywił się w tym czasie sucharami i wodą, a czasem łyżką gotowanego ryżu. W paroksyzmach choroby czasami nie rozpoznawał troszczących się o niego w chorobie córek. Funkcję sekretarzy, którym chory autor dyktował powieść pełnili James Ballantyne i William Laidlaw. Gdy dopadał go atak bólu Scott, napinając mięśnie dyktował dalej, upewniając się, że drzwi są zamknięte i pozostali domownicy nie słyszą jego jęków.