Instruktor – kategoria członkowska w organizacji harcerskiej, odnosząca się do osób pełniących określone funkcje w organizacji, w tym przede wszystkim pełniących funkcje wychowawcze.
Historia Skauting utworzony przez Roberta Baden-Powella zrzeszał chłopców w wieku około 12-18 lat. Tworzyli oni ośmioosobowe patrole, kierowane przez jednego z nich – patrolowego. Kilka patroli tworzyło drużynę, której pracą kierował dorosły skautmistrz (ang. scoutmaster), przy pomocy jednego lub dwóch, również dorosłych, pomocników (ang. assistant scoutmaster). Kierowaniem i reprezentowaniem ruchu na wyższych szczeblach zajmowali się komisarze (ang. commisioner) i członkowie różnych rad (w tym Rady Naczelnej). Wszyscy ci dorośli członkowie ruchu nazywani byli oficerami skautowymi, również w Polsce. Instruktorem (ang. instructor) nazywano wtedy człowieka, który uczył skautów umiejętności z jakiejś konkretnej dziedziny. Oznaką takiego instruktora była lilijka z białą kitką na przodzie kapelusza.
Z czasem oficerów skautowych zaczęto nazywać instruktorami. A nazwy skautmistrz i podskautmistrz (wtedy już raczej harcmistrz i podharcmistrz) stały się nazwami stopni instruktorskich, a nie nazwami funkcji.