240px|thumb|Grób Edwina Golnika na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Edwin Golnik (ur. 28 września 1919 w Wudzynku, zm. 23 marca 1979 w Warszawie) – polski waltornista i pedagog muzyczny.
Życiorys Urodził się w rodzinie Ignacego Gollnika i Klary z domu Blum. Uczęszczał do szkoły powszechnej i prywatnie uczył się gry na skrzypcach. W 1933 roku rodzice zapisali Edwina do orkiestry 62. Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Bydgoszczy. Od 1934 roku uczył się w Miejskim Konserwatorium Muzycznym w Bydgoszczy.
W czasie okupacji niemieckiej, w 1940 roku uczęszczał do Bromberger Privatschule fur Musik pod dyrekcją Wilhelma Winterfelda. W latach 1940–1943 grał na waltorni w niemieckiej Kolejowej Orkiestrze Dętej.
Po wojnie był waltornistą Orkiestry Radiowej w Bydgoszczy pod dyrekcją Arnolda Rezlera, w latach 1948–1951 pierwszym waltornistą tej orkiestry, w latach 1955–1967 w zespole Filharmonii Narodowej w Warszawie.
Jako stypendysta Ministerstwa Kultury i Sztuki w latach 1951–1952 studiował w Akademii Muzycznej i Sztuki Dramatycznej w Pradze u Emanuela Kaucky’ego. Jednocześnie występował jako solista Praskiej Orkiestry Symfonicznej. Po powrocie do Bydgoszczy w latach 1953–1955 nauczał w Średniej Szkole Muzycznej w Bydgoszczy.