William Henry Fitzhugh Lee, znany także jako Rooney Lee lub W.H.F. Lee (ur. 31 maja 1837, zm. 15 października 1891) – amerykański wojskowy, polityk, drugi syn Roberta Lee.
Życiorys Lee urodził się w Arlington House w stanie Wirginia. Uczęszczał na Uniwersytet Harvarda, a następnie poszedł w ślady ojca, zostając porucznikiem US Army. Służył w 6 regimencie piechoty pod Albertem Sidneyem Johnstonem, biorąc udział w wojnie w Utah przeciwko Mormonom. W 1859 roku zrezygnował ze służby na rzecz nadzorowania plantacji White House na południowym brzegu rzeki Pamunkey w hr. New Kent.
Wojna secesyjna Po wybuchu wojny Lee został mianowany kapitanem kawalerii Konfederacji i niewiele później awansowany na majora. Początkowo, do 1862 roku, służył w Wirginii Zachodniej pod gen. bryg. Williamem Loringiem. Później wszedł w skład wojsk gen. dyw. Jeba Stuarta, wraz z awansem na podpułkownika, a później pułkownika 9 regimentu kawalerii z Wirginii.