mały|250px|Rumah gadang (wielki dom) Minangkabau. Na przednim planie dwa spichlerze na ryż

Minangkabau, Minang – grupa etniczna, której kolebką są wyżyny środkowej Sumatry (Darek). Ludność ta zasiedliła później także tereny przybrzeżne (rantau) i obecnie dominuje na obszarze prowincji Sumatra Zachodnia.

Ludzie Minangkabau przez szereg lat pozostawali dla „outsiderów” grupą enigmatyczną, znaną jako łącząca sprzeczności: patrylinearnie zorientowany islam z matrylinearną strukturą społeczną, wykształcenie i przedsiębiorczość z „archaicznymi” tradycjami (adat) oraz mobilność z silnym poczuciem tożsamości etnicznej i przywiązaniem do miejsca pochodzenia.

Posługują się językiem minangkabau.

Geneza nazwy Minangkabau Termin Minangkabau odnotowany został po raz pierwszy w 1365 r., na liście głównych malajskich zwierzchników jawajskiego królestwa Majapahit. Pojawił się również w kronice dynastii Ming z 1405 r. Oznacza to, że był to politycznie znaczący obszar/ustrój już co najmniej 600 lat temu. Współcześnie nazwa Minangkabau wyjaśniana jest za pomocą legendy wywodzącej to określenie od słów menang kabau („zwycięski bawół”). Mówi ona o najeździe jawajskich wojsk na terytorium Minangkabau oraz zgodzie dowódców obu stron na zaniechanie walk i zorganizowanie w zamian walki bawołów.