Od końca lat 80. XX w. część środowiska naukowego zaczęła kwestionować taką klasyfikację. Poczynione w kolejnych latach obserwacje sugerowały, że fizjologiczna odpowiedź komórki na pewne sygnały może przybierać również formy zbliżone do nekrozy. Wyciszanie lub usuwanie pewnych składników sygnalizacji wewnątrzkomórkowej, niezbędnych do poprawnego przebiegu apoptozy, także prowadziło w efekcie do chaotycznej destrukcji komórek. Taka zaprogramowana odmiana nekrozy otrzymała (w 2005) nazwę nekroptozy; niedługo potem definicję uściślono, ograniczając ją do jednego mechanizmu, zależnego bezpośrednio od kinazy treoninowo-serynowej RIP1 (receptor-interacting protein 1, inaczej: RIPK1).
Mechanizm molekularny thumb|300px|Receptor CD95, struktura drugorzędowa Nekroptoza może być indukowana przez aktywację specyficznym ligandem kilku receptorów błony komórkowej: CD95 (in.: FAS), TNFR1, TNFR2, TRAIL1 oraz TRAIL2. Są one znane od dawna jako elementy inicjujące drogę zewnątrzpochodną apoptozy. Inhibicja białek z grupy kaspaz, będących kolejnym ogniwem tego łańcucha, prowadzi do wyzwolenia alternatywnego mechanizmu śmierci komórkowej, zbliżonego w efektach do nekrozy. Procedura ta może być również uczynniona poprzez związanie się tzw. wzorców molekularnych związanych z patogenami (ang.