(...) Bo przecież nie chodzi o to, aby sięgać po relacje, relacje mogą być jedynie uzupełnieniem (Grzegorz Mazur [w:] „Polska-Ukraina trudne pytania”, t.6, s. 104); Nie tylko historyk ale i procesualista wie, że źródła personalne, to znaczy zeznania świadków, mają moc bardzo ważną. Nie możemy powiedzieć, że eliminujemy zeznania świadków, gdyż są to relacje osób, które będąc w jakimś sensie poszkodowanymi, są jednocześnie zainteresowanymi. Na tej zasadzie musielibyśmy w ogóle odrzucić formułę relacji świadków. (...) Z tym absolutnie nie mogę się zgodzić. (...) Pamiętajmy, że w wielu przypadkach nie było technicznych możliwości, aby ustalić listę nazwisk. Nawet liczba ofiar mogła być podana w przybliżeniu, gdyż ofiary na przykład zostały spalone, bo i to miało miejsce. Wtedy tylko świadkowie, nawet nie bezpośredni, mogą nam dostarczyć informacji. (Andrzej Ajnenkiel, tamże, s.108), niekorzystanie przez autorów z nieopublikowanych źródeł ukraińskich, radzieckich i niemieckichJan Pisuliński, Recenzja „Ludobójstwa...”, op. cit., s. 324Ihor Iljuszyn, UPA i AK..., op. cit., s.36W. i E. Siemaszkowie przyznają, że stało się tak głównie z powodów finansowych, gdyż prowadzone przez nich badania nie były dotowane przez jakąkolwiek instytucję czy organizację.