W Talavera de la Reina po przesłuchaniu 25 lipca w zbiorowej egzekucji zamordowano czterech zakonników, piętnastu opiekujących się chorymi w szpitalu w Calafell 30 tegoż miesiąca, 9 sierpnia w drodze z Madrytu do Barcelony, skąd mieli wrócić do ojczyzny zamordowani zostali kolumbijscy studenci w habitach, 1 września zginęło dwunastu aresztowanych ze wspólnoty w Carabanchel Alto (Barrio de Buenavista), a po czteromiesięcznym areszcie w San Anton 28 i 30 listopada dwudziestu dwóch zakonników z Ciempozuelos. W procesie kanonicznym toczonym w latach 1948-1956 potwierdzono też uznane za autentyczne przez Jana Pawła II męczeństwo pojedynczych zakonników tego zgromadzenia zamordowanych w Barcelonie, Madrycie, Ciempozuelos i San Baudilio de Llobregat.
Miejscowość Barbastro w okresie 1936/1937 stała się widownią krwawych prześladowań katolików. W miasteczku liczącym w tym czasie 8 tysięcy mieszkańców zamordowano 837 osób podejrzanych o współpracę z Kościołem. Komunistyczne bojówki zabiły między innymi biskupa Florentyna Asensio Barroso i 115 księży. Grupa rozstrzelanych „Męczenników z Barbastro” to 51 misjonarzy (9 kapłanów, 5 braci zakonnych i 37 kleryków) spośród 270 ofiar „Czerwonego Terroru” należących do Zgromadzenia Misjonarzy Synów Niepokalanego Serca Błogosławionej Maryi Dziewicy, zamordowanych w 1936 roku.