Następnie wyruszyli z najazdem w kierunku Iberii, z której jednak zostali (103 p.n.e.) wyparci przez Celtyberów. W rok później wspólnie z Teutonami podjęli najazd na Italię, lecz ich sojusznicy zostali rozbici jeszcze w Prowansji pod Aquae Sextiae przez Mariusza, który skutecznie ich marsz powstrzymał. Natomiast Cymbrowie dokonując napaści od północy, przebyli Alpy przez Brenner i zajęli terytorium pomiędzy górami a Padem. Gdy próbowali wtargnąć w głąb Italii, Mariusz w 101 p.n.e. zadał im decydującą klęskę pod VercellaeMaria Jaczynowska: Historia starożytnego Rzymu. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 136..
Po tym wydarzeniu nie odnotowuje się ich istotnej obecności w dziejach, a według wiedzy Cezara śladem ich migracji miało pozostać plemię Aduatuków (De bello Gallico II, 29) w okolicach Namur, gdzie wcześniej w zbudowanej warowni Aduatuca osadzili 6 tysięcy wojowników na straży swoich dotychczasowych galijskich zdobyczy. Strabon jednak podaje wiadomość o części plemienia pozostałego w pierwotnych siedzibach, które następnie podjęło wędrówkę ku ziemiom nad dolną Łabą.