z Bakemą i należąc do światowej awangardy, wywarli duży wpływ na rozwój późnego modernizmu, propagując hasło moralnej odpowiedzialności architektów za rozwój miast. Styl Smithsonów opisywano określeniem brutalizm, które wywodziło się z szorstkiej powierzchni ich budynków, wykonanych z nieuszlachetnianych materiałów, jednak w rzeczywistości stanowił sposób dostosowania współczesnej formy do zastanej sytuacji. Smithsonowie w swoich projektach podejmowali odwieczne problemy architektury omijane przez wielu modernistów, jak problem rozwiązania narożnika, czy problem solitera i tkanki.
W latach 70. popularność i wpływ Smithsonów gwałtownie zmalały, a oni sami wycofali się na dłuższy czas z aktywnego uprawiania architektury, poświęcając się teorii i nauczaniu. Przez 40 lat napisali wspólnie kilkadziesiąt książek i esejów, m.in. o architektonicznym definiowaniu terytorium. Podejmowane od początku lat 80. próby powrotu do projektowania (konkursy na Parc de La Villette i Nowej Biblioteki Aleksandryjskiej) zostały przerwane przez śmierć Alison. thumb|250px|A. i P.