1294), spopularyzował kredytowy pieniądz papierowy (寶鈔; bao chao), zbliżony charakterem do europejskich skryptów dłużnych lub obligacji, z którym zetknął się Marco Polo podczas podróży po Chinach.
Pieniądze papierowe w czasach dynastii Ming Jednymi z najstarszych zachowanych w oryginale pieniędzy papierowych są pieniądze o nominale 1000 miedziaków wen (jednej wiązki) cesarza Hongwu (panującego w latach 1368-1398), założyciela dynastii Ming. Wielka inflacja i brak kruszcu, potrzebnego do wykupu pieniędzy papierowych, emitowanych na rozkaz kolejnych cesarzy w olbrzymich ilościach bez odpowiedniego pokrycia, spowodowały, że stały się one w praktyce bezwartościowe, a społeczeństwo przyjmowało je z wielką nieufnością.
Pieniądze papierowe w czasach dynastii Qing W czasach dynastii Qing (1644-1912) przez długi czas nie emitowano pieniądza papierowego, w obiegu pozostały wyłącznie monety, a w XVIII wieku pieniądzem zastępczym były pieniądze z drewna bambusa - płytki o długości od 2,5 do 15 cm, pokryte wypalonymi chińskimi napisami, oznaczającymi ich nominał.
Kolejna emisja pieniądza papierowego w Chinach przeprowadzona została dopiero w 1853 roku przez cesarza Xianfenga, który potrzebował pieniędzy na walkę z rebelią tajpingów.