Po śmierci ojca, który zmarł w dniu 25 czerwca 1914 roku w wieku 88 lat i po 48 latach panowania, na kilka dni przed zamachem w Sarajewie (28 czerwca 1914), przejął rządy w państwie mianując się Bernardem III, „wiecznym” spadkobiercą, mając wtedy 63 lata. Reprezentując konserwatywno-pruskie przekonania stał się z czasem mało popularny w tym będącym aż do dzisiaj liberalnym kraju. Po rozpoczęciu I wojny światowej Bernard przekazał zarząd nad państwem swej małżonce Charlotte, która teraz sprawowała rządy nad krajem jako księżna, a sam udał się na front, aby nadzorować oddziały wojskowe z Meiningen, jak też fortyfikacje wojskowe.
Po klęsce Cesarstwa w I wojnie światowej i wybuchu rewolucji listopadowej w 1918 podobnie jak wszyscy niemieccy monarchowie został zmuszony do abdykacji.
Odznaczenia Bernard III otrzymał wiele odznaczeń, między innymi: Order Orła Czarnego na łańcuchu (Prusy) Komtur Orderu Hohenzollernów (Prusy) Krzyż Żelazny II klasy (Prusy) Order Bertholda I (Badenia) Krzyż Zasługi Wojskowej II klasy (Meklemburgia) Krzyż Wielki Orderu Ernestyńskiego z mieczami (Saksonia) Medal Zasługi Wojskowej (Schaumburg-Lippe) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Włochy) Krzyż Wielki Orderu Świętego Stefana (1887, Austro-Węgry) Order Świętego Jerzego IV klasy (Imperium Rosyjskie)