stop tricku, odkrytego przez francuskiego reżysera Georges’a Mélièsa w 1896.
Sherlock Holmes Baffled wpisuje się w początek nurtu filmowego polegającego na prezentowaniu bohaterów jako postaci komicznych. W tym filmie Holmes zostaje „zaskoczony” przez włamywacza, co nie zgadza się z przypisywanymi temu detektywowi w literaturze umiejętnościami.
William K. Everson w swojej książce The Detective in Film stwierdził, iż Sherlock Holmes Baffled – podobnie jak inne nieme filmy detektywistyczne – borykał się z niemożliwością ukazywania długich przesłuchań czy słownych dedukcji, tak więc nacisk położony był w nich raczej na akcję czy tajemnicę, a nie na prowadzenie śledztwa.
Dopiero w 1916 miała miejsce próba poważnej adaptacji postaci wykreowanej przez Conana Doyle’a – w filmie Williama Gillette'a. Michael Pointer zasugerował, iż wygląd i kostium tytułowego bohatera Sherlock Holmes Baffled były wzorowane na postaci ze sztuki Gillette'a. Sztuka Gillette'a pt. Sherlock Holmes zadebiutowała na Broadwayu 6 listopada 1899 w Garrick Theatre w Nowym Jorku.