Był więziony na Pawiaku, następnie w obozie Stutthof i w Altvorwerk pod Grudziądzem, skąd uciekł i dotarł do Krakowa.

Po wojnie objął klasę śpiewu solowego oraz klasę operową w Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W 1948 został stałym reżyserem Opery Warszawskiej. Organizował Studium Operowe w Gdańsku, przekształcone później w Operę Bałtycką. Od 1957 był wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie.

W 1952 roku otrzymał Nagrodę Państwową II stopnia (zespołową) za wybitne realizacje artystyczne w Bałtyckim Studio OperowymDziennik Polski, r. VIII, nr 176 (2639), s. 2..

W 1929 poślubił Zofię z Suchanków, pedagoga wokalistyki. Mieli syna Wiktora Aleksandra (1940–2020), kierownika literackiego Teatru Wielkiego w War­szawie, dziennikarza muzycznego Polskiego Radia.

Zmarł w Warszawie, spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 227-1-7,8).

Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (18 kwietnia 1956) „za zasługi w dziedzinie sztuki teatralnej i pracy zawodowej”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (22 lipca 1952) „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.

Przypisy

Bibliografia Wiktor Brégy: Elementy Techniki Wokalnej, Państwowe Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1974.

Wielka Encyklopedia Powszechna PWN, tom II, s.